października 13, 2018

O tym jak udało się nam pokonać "bunt na cycka".

Cicho, cichutko... Jeszcze całkiem nieśmiało, bo dziś dopiero drugi dzień jak jest lepiej, ale chyba możemy powiedzieć "Udało się nam". Pokonaliśmy wspólnie kryzys. Pokonaliśmy wspólnie ten bunt na cycusia. 

A myślałam, że bunt czeka mnie dopiero, jak nasze dzieci będą mieć naście lat ... Ha! Mój błąd ;) 

Ktoś kiedyś napisał, że w byciu rodzicem - tylko cierpliwość jest w stanie nas uratować - . I chwała Mu za to. 
Ja ogólnie jestem bardzo cierpliwym człowiekiem. Mój mąż niejednokrotnie stwierdzał, że mam anielską cierpliwość, za którą powinnam dostać jakąś nagrodę - statuetkę ;) Jeszcze nie dostałam, ale chyba po tej akcji  z Kacprem zacznę się o nią ubiegać. 

Przeżywam jak mrówka okres. Bo cieszę się, że po raz kolejny mój upór, moja cierpliwość, mój spokój, pomimo wylanych łez bezsilności i strachu - poskutkował pozytywnym efektem. 

Nasza mleczna droga trwa nieprzerwanie i niezamiennie na mm od 5 miesięcy i kilku dni. Mimo, że w ciągu trwania kryzysu od połowy sierpnia do teraz (około 10.10) pękłam ze strachu o pełny brzuszek Kacperka i poprosiłam męża, aby wracajac z pracy kupił mleko modyfikowane. Byłam bliska rezygnacji, zwłaszcza, że o konsultację poprosiłam doradcę laktacyjnego. Ta wizyta mi nie pomogła, nie uspokoiła - wręcz przeciwnie nasiliła mój niepokój. Doradca stwierdziła, że Kacper nie chce jeść, bo ma napięte mięśnie w okolicy obręczy barkowej. Dostawiając się i ciągnąc pierś odczuwa ból. Dziwne to było, gdyż w nocy i w momentach kiedy jednak był głodny - nie wydawało mi się, żeby odczuwał ból. 

Nie poddałam się. Cudowałam. Chodziłam po pokoju z dzieckiem na rękach i śpiewalam "Koła autobusu kręcą się" byleby zjadł, byle by opróżnił choć odrobinę przepełnione piersi, które jednego dnia doczekały się okropnie bolesnego zastoju. Ustawiłam Jego drugą drzemkę w domu, tak , abym mogła podać Mu pierś na "śpiocha" bo wtedy nie miał problemu z jedzeniem. Nocą zjadał ładnie, nadrabiał dzienne zapotrzebowanie. Dlatego wyczekiwałam wieczora, czasu kąpania aby tylko dać Mu "kolacje" a potem móc opróżniać piersi co 2-3h (bo z taką częstotliwością niestety wciąż się budzi).

Zauważyłam, że sam zaczął dostosowywać swój poziom głodu i chęci popicia. Zaczął sygnalizować, samodzielnie pokazywać, że chce jeść. Najczęściej jest to w ciągu dnia co 4h. Jak nie jest głodny - za Chiny nie zje. Pociagnie dwa razy i zaczyna gryźć. Jeśli jest - zje pięknie i nie widać ani odrobinę aby Go cokolwiek i gdziekolwiek bolało. 

Nie ma co zmuszać, bo wmuszanie częstsze niż co 4h skutkowało Jego rozdrażnieniem, płaczem, krzykiem, a moim psychicznym zmęczeniem i potęgującym niepokojem. 

Słyszałam "Pewnie się odstawia", "Nic nie zrobisz", "Przejdź na mm, co będziesz się męczyć?". 
Otóż przemęczyłam się i to długo. Bardzo długo. Bardzo źle będę wspominać ten czas. To jedno z tych wspomnień, które chce się jak najszybciej wymazać. Mam nadzieję, że przed nami dalsza mleczna droga, nie skażona "powikłaniami" tego typu. 
Mimo, że Kacper ma 5 miesięcy - uczymy się wciąż siebie. Poznajemy się i musimy dostosować swoje potrzeby. Ja - Jego, a On - moje :) I będzie dobrze!

Wierzę w to! 


Dlatego dobra rada dla tych z Was, które zmagają się z buntem na cycusia. Słuchajcie siebie, słuchajcie swojego dziecka. Uzbrójcie się w cierpliwość. Tylko ona jest w stanie nas uratować.



Brak komentarzy:

Copyright © 2016 Mother and Son , Blogger